Over mij

Graag wil ik me voorstellen aan je.                                                                                                                                Mijn naam is Paula van Ravesteijn, ik ben getrouwd en heb een zoontje van 7 jaar.

Op dit moment ben ik invalleerkracht en dus psychomotorisch kindercoach.

2000

In december 2000 begon ik mijn carrière in het onderwijs.  Het was op een onderwijsinstelling voor blinden en slechtzienden. Heb daar vele jaren met plezier gewerkt. Totdat er veranderingen kwamen. Ik kon me niet meer volledig vinden in werkwijze. En door de jaren heen verdween mijn zelfvertrouwen. En toch ook wel een beetje het vertrouwen in de medemens.

2014

In 2014 kwam voor mij een keerpunt. Ik herkende mezelf thuis niet meer. Ik nam het nare gevoel wat ik op mijn werk had mee naar huis en reageerde dus regelmatig zeer heftig tegen mijn man en kind. Gelukkig had ik dit in de gaten en wist ik dat er toen echt wel iets moest veranderen. Zou ik doorgaan dan zou ik vast terechtkomen in een burn-out of overspannen situatie. Hoe je het noemen wilt.

Dus ik heb toen de spannendste beslissing van mijn leven moeten nemen. Stoppen met werken en nog geen nieuwe baan hebben. Maar het is nog steeds de beste beslissing die ik ooit heb genomen. Ik kon weer tot rust komen, kon mezelf weer leren kennen.

Werk zoekende

Uiteraard ging ik op zoek naar een nieuwe baan, in het onderwijs. Maar ik voelde elke keer de twijfels als ik naar een sollicitatie ging. Van te voren wist ik dus eigenlijk al dat het niets zou worden. Toen heb ik mijn grenzen verlegd en op zoek naar ander werk. Ik kwam terecht in het schoonmaakcircuit. Bij een hotel, maar daar waren de uren niet handig te combineren met de thuissituatie. Ik had immers nog een klein mannetje thuis lopen die ik niet midden in de nacht wakker wilde maken omdat ik naar het werk moest. (respect voor iedereen die wisseldiensten heeft en op de onmogelijke uren aan het werk is) En in het weekend werken wilde ik ook liever niet. Want dan zagen manlief en ik elkaar wel heel erg weinig.

Schoonmaakwerk

Na enkele weken kwam er een soort van bemiddelingsbureau voorbij op internet. Ik kon zelf mijn uren aangeven en hoeveel en welke dagen. Perfect! Ik ging schoonmaken bij mensen thuis, tweeverdieners of bij iemand die het lichamelijk niet zelf kon. En het was fijn! Overal waar ik kwam werd ik heel erg gewaardeerd. En dat deed mijn zelfvertrouwen ook weer goed. Ik kon letterlijk uit dat dal komen.

2 jaar

Na ongeveer 2 jaar begon het toch wel weer te ‘kriebelen’. Ik begon het werken met kinderen toch wel erg te missen. Ik zei ook tegen al mijn klanten dat ik wel aan het rond kijken was om weer terug het onderwijs in te gaan.

Invalpool

Tijdens het speuren op internet naar een baan in het onderwijs kwam ik terecht op de site van Pio/Transvita. Dit is een invalpool waardoor je als leerkacht aan het werk kan waar je maar wilt, wanneer je maar wilt, in welke groep etc. Je kan echt alles aangeven. Dat sprak mij natuurlijk heel erg aan. Ik hoefde niet te solliciteren. Op deze manier kon ik helemaal goed aan mijn zelfvertrouwen werken. En tot op de dag van vandaag doe ik dit werk nog steeds. Ik geniet elke keer weer. En verwonder me over de hoeveelheid scholen.

Opleiding kindercoach

Op de onderwijsinstelling waar ik gewerkt heb liep ik al tegen het probleem aan: er is te weinig tijd voor een leerkracht om voor elk kind een specifiek plan te maken. Kan gewoonweg niet. Als invalleerkracht zie ik oppervlakkige zaken (belemmeringen bij kinderen) waar ik al helemaal niets mee kan. Meestal ben ik ergens maar één dag. En dat begon te frustreren. Ik wilde juist de kinderen die niet op het pad kunnen lopen meer kunnen bieden. Dus op zoek naar wat en hoe en waar en wie….. Elke keer kwam ik toch wel weer op het vak Kindercoach.

Nu nog een geschikte opleiding vinden. Na heel veel informatie te hebben aangevraagd dacht ik dat ik er wel uit was. Ik zou een thuiscursus gaan doen. Stond er niet helemaal achter, kindercoach en dan alleen een thuisstudie. Iets klopte niet. Dus ik bleef toch nog even zoeken. En toen kwam ik op de website van opleiding tot psychomotorisch kindercoach. Dit was het!! Dit is waar ik al die tijd naar op zoek was. Niet zo maar gewoon een coach voor kinderen. Alle droge sommen en teksten verder oefenen en praten over wat er is met een kind. Nee!! Bewegen en oefenen. Door bewegen oefenen we ons brein en ons lichaam. Wat een superbeleving was dat, gelukkig had ik me voor die thuisstudie nog niet helemaal aangemeld. Ik kon er nog onderuit. 

2017

En zo begon in het najaar van 2017 mijn droom. Ik begon de opleiding tot psychomotorisch kindercoach. Met heel veel plezier heb ik de opleiding gevolgd. En wat een geweldige studie zeg. In december 2017 heb ik mijn diploma behaald.

Nu

Sinds december 2017 heb ik heel veel materiaal aangeschaft. Ik heb deze website gemaakt. Ik ben een blog begonnen. Allemaal om naamsbekendheid te krijgen. Ik zit vol met ideeën. Ook weet ik dat ik geduld moet hebben. Het kan nog even kan duren voor mijn praktijk naam zal krijgen en zal gaan lopen. Maar ik heb geduld….. Ik wil elk kind die mijn hulp kan gebruiken zo graag helpen.

Ik wacht geduldig af tot je het inziet dat ik jouw kind echt wel kan helpen.

Onthoud in ieder geval Wakayaja

 

 

 

 

 

 

 

 

Facebook Comments