Over mij

Graag wil ik me voorstellen aan je….. Mijn naam is Paula van Ravesteijn-van Oostende, ik ben getrouwd met René en we hebben een zoontje van 8 jaar, Lucas.

Opeens wist ik wat ik wilde worden!

Het was 2016. Ik was bezig met invalwerk in het basisonderwijs. En was dus hard aan het nadenken wat ik wilde gaan doen. Wat ik wel wist is dat het ‘iets’ met kinderen moest blijven. Ik was een kleine 2 jaar uit het onderwijs geweest en dat was veel te lang. Ik miste de kinderen te erg. Maar ja, invalwerk. Hoe uitzichtloos, onzeker was dit wel niet. Een vaste baan in het onderwijs wilde ik ook niet meer. Ik zag alleen al bij die gedachte heel erg op tegen de vergaderingen, alle extra klussen waar nooit tijd voor was. Dus dat ging het sowieso niet worden. Die ervaring had ik al lang genoeg gehad in die 13,5 jaar dat ik in het speciale onderwijs had gewerkt.

Wat doe je dan? Juist, je gaat op internet rondneuzen. Geen idee meer welke termen ik allemaal heb losgelaten op Google. Maar opeens kwam ik het beroep tegen waar mijn hart sneller van ging kloppen. Kindercoach. Lijkt op remedial teaching (was één van mijn eerste gedachtes) maar dan toch stiekem veel beter passend bij mij. Remedial teaching is individueel of kleine groepjes oefenen met de kinderen. Kindercoach is individueel coachen. Het coachen is nou precies datgene wat het zo gaaf maakt.

Waarom dan kindercoach?

Als kindercoach ga ik uit van het kind. Wat kan het al wel, waar voelt het kind zich prettig bij. Juist niet hameren op datgene wat even niet lukt, niet datgene oefenen wat zoveel frustratie oplevert. Wel de leuke dingen aankaarten, wel lekker tekenen of kleuren als dat zo fijn is om te doen. Lekker bewegen waar je energie van krijgt.

Gun factor

Wat ik zo graag zou willen….                                                                                                            Ik gun het ieder kind om zichzelf te mogen zijn. Om zichzelf te durven zijn! Wat zou het toch gaaf zijn om te zeggen wat je denkt en er niet eerst 3 keer over na hoeft te denken hoe je dat dan zou kunnen zeggen. (om maar een voorbeeld te noemen)

Ik was namelijk vroeger zelf een heel verlegen meisje. Ik durfde nooit uit mijzelf te zeggen wat ik dacht, wat ik vond. En diep in mijn hart moet ik bekennen dat dat nog steeds wel eens voor komt. Ik geef mijn mening wel, maar ik ben niet in alle situaties haantje de voorste. Eerst veilig afwachten wat iemand anders zegt of vindt. Gelukkig ben ik wel een heel stuk minder verlegen, maar ik kan er nog steeds ‘last’ van hebben. Last tussen aanhalingstekens omdat ik het niet ervaar als last.

Andere kant

Maar die verlegen, lieve, leuke, schattige Paula had ook een andere kant. Mijn moeder heeft wel eens verteld dat er een oom kwam eten bij ons. We aten erwtjes, hoefde ik niet/wilde ze echt niet. En dit ging van kwaad tot erger. Ik schijn dus op de trap in het halletje mijn bord leeg te hebben gegeten. De oom was heel verbaasd om die kant van mij te zien. Zo was ik nooit op verjaardagen… Nee, ik was niet extreem moeilijk. Maar ik vind het wel boeiend hoeveel kanten er aan een individu kunnen zitten.

En nu herhaalt dit zich ook bij mijn zoon. Ik herken dit zo goed! Zodra we buiten de deur gaan is hij de leukste, liefste, enzovoort. Maar thuis…….Grote mond, het lijkt wel of we altijd en over alles een discussie hebben. Ik weet het soms gewoon niet meer. Wat doe ik fout? En hij is nu dus 8. Maar mijn hemel, als het nu al zo ingewikkeld kan zijn. Hoe is het straks dan in de puberteit?

Gelukkig hebben we ook nog heel veel goede en fijne momenten. Kunnen we samen ook nog vaak lachen met elkaar maar ook om elkaar. Dat houdt het allemaal weer in evenwicht denk ik dan maar.

Mijn visie

Natuurlijk wil ik jou als ouder helpen. Ik wil je helpen met je kind, dus ik ben er voor je kind. Je kind en ik gaan aan de slag. Wat je kind en ik doen in een sessie kan je natuurlijk altijd vragen aan het einde en we zullen ook erover vertellen. Maar tijdens een sessie is het heel prettig dat je er niet heel dicht bij bent. Dit is fijn voor je kind, dan voelt het zich vrij om uit te spreken wat het wil. Soms is het juist wel nodig, omdat ik dan de reflexen oefen. Als we met de reflexen gaan oefenen laat ik dit weten. Dan kan jij als ouder er rekening mee houden dat je bij een sessie kan blijven. En dan is het aan het begin of aan het einde van een sessie.

Weetjes:

  • ik ben een structuur typje. Volgens mijn man is het zelfs zo erg dat hij me wel eens autistje noem.
  • ik kan een warhoofd zijn. (ja, fijne combinatie met puntje 1 ja!)
  • ik ben een echte moederkloek. Niks zo fijn om met mijn man en zoon te doen/zijn.
  • we hebben 2 huisdieren. Een je-weet-wel kater en een baardagaam (nee, is geen gevaarlijk beest. Het is een stekelige knuffel)
  • ik ben dol op chocola, drop, bloemen en armbandjes. Die maak ik ook graag zelf als ik daar weer eens tijd voor heb.
  • ik ben een echte theemuts. Vooral groene thee…

Wil je NOG meer van me weten?

Mail me of bel me. Dan kan je gelijk vertellen waarmee ik je kan helpen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Facebook Comments